چي بگم كه خيلي تنهام مي دوني ياري ندارم چي بگم كه غير غصه ديگه دلداري ندارم

هيچ كسي پا نمي زاره به سراچه ي خيالم هيچ كسي نداد جواب اين سوال بي جوابم

هركي اومد دو سه روزي از دلم بازيچه اي ساخت دلمم مثل عروسك ساده بود دل بدلش باخت

گله و گلايي نيست بي وفايي رسم عشقه عاشقا تنها مي مونن تنهايي مرام عشقه

چي بگم كه خيلي تنهام مي دوني ياري ندارم چي بگم كه غير غصه ديگه دلداري ندارم

هيچ كسي پا نمي زاره به سراچه ي خيالم هيچ كسي نداد جواب اين سوال بي جوابم

نگو نمي اي اخه دير مي شه ميشكنه اين قلب شيشه

شايد ديگه من و نبيني دل تو مي سوزه واسه هميشه

يكمي يكمي يكمي يكمي من و دوسم داشته باش

جونمي عمرمي قلبمي يكمي من و دوسم داشته باش

قد يه قطره واسه يه لحظه واسه يه ذره يكمي من و دوسم داشته باش

تو لحظه ي اخرم مي گذره اب از سرم بگو كه دوستم داري نزار كه از دست برم

يكمي يكمي يكمي يكمي من و دوسم داشته باش

جونمي عمرمي قلبمي يكمي من و دوسم داشته باش

قد يه قطره واسه يه لحظه واسه يه ذره يكمي من و دوسم داشته باش

عاشق نبودي تو من عاشقت بودم

در قبلگاه عشق

بودي تو معبودم

ارام و اسوده در خواب خوش بودي

يك لحظه من بي تو هرگز نياسودم

من با نفس هايم نام تو را نخواندم

كاش اي هوس بازم با تو نمي ماندم

روزي كه مي گفتي من با تو مي مانم

روزي كه دانستي من بي تو مي ميرم

روزي كه باعشقت بستي به زنجيرم

بازنده من بودم اين بوده تقديرم

خوش باوري بودم پيش نگاه تو

هردم ز چشمانت خواندم كلامي نو

عاشق نبودي تو من عاشقت بودم

در قبلگاه عشق

بودي تو معبودم

ارام و اسوده در خواب خوش بودي

يك لحظه من بي تو هرگز نياسودم

من با نفس هايم نام تو را نخواندم

كاش اي هوس بازم با تو نمي ماندم

عشق تو چون برگي در دست طوفان بود

دل كندن و رفتن پيش تو اسان بود

روزي به من گفتي ديگر نمي مانم

گفتم كه مي ميرم گفتي كه مي دانم

باور نمي كردم هرگز جدائي را

ان امدن با عشق اين بي وفايي را

مثل يه قصه شروع شد.از همون اول:

يكي بود يكي نبود

توي اين تنگ غروب جز خدا هيچكي نبود.

يه دل ساده اي بود

توي اين تنگ غروب

اره عاشق تو بود اين دل ساده ولي خيلي سادگي مي كرد

تموم فكرش تو بود داشت بهت عادت مي كرد

روزا با ياد تو شب مي شدن

شبا با عشق تو روز مي شدن

تموم زنگيش بودي

اين دل ساده ي ما خيلي چيزا رو نفهميد و شكست

خيلي زود اومد نشست كنج ديوار اتاق

گاهي وقتا همش فكر مي كرد دوستش داره

فكر مي كرد عاشقشه واسه اين كه داره

سر به سرش مي زاره

ولي بازم ساده بود

خيلي ساده گيج و منگ

اره عاشقت نبود اوني كه مدعي بود

توي اين تنگ غروب جز خدا هيچكي نبود

جز خدا هيچكي نبود.

بودی وصل به دریات می کنه اقا تماشات می کنه

عشقی بود نه روزگاری؟

یه روزی عاشقانه بر می گردی می

دونم عاشقانه بر می گردی

سر مسافر می ریزن           برگرد

اگر اهسته تر مي گفتم با من بمان من بي تو مي ميرم    گمانم قلب تو مي سوخت نمي رفتي

اگر يكبار مي گفتم هميشه دوستت دارم       گمانم قلب تو مي سوخت مي ماندي نمي رفتي

من گرم تو سرد بر گرد برگرد!!!!

طعنه بر طوفان مزن ایراد بر دریا مگیر

بوسه بگرفتن ز ساحل موج را دیوانه کرد

کاش نمی گفتم. چیزی که انتظارش و نداشتم سرم اومد انتظار همه چیزو داشتم الا این حرفش و.

وقتی با اون نگاهش بهم گفت که اون هم من و دوست داره ولی نمی تونه باهام بمونه انگار یه پارچ اب یخ روم خالی کرده بودن . از خجالت اب شدم از گوشام اتیش در می یومد.

انتظاره چنین چیز و نداشتم. وقتی با اون نگاههای معصوم و بچه گانش که ثابت می کرد هنوزم بچست به هم نگاه می کرد .خواه نا خواه از چشام اشک سرازیر می شد و روی گونه هام قل می خورد.

وقتی دستاش که بزرگتر از سنش نشون می داد و روی گونه هم می کشید تا اون اشکا رو پاک کنه می ترسیدم .برای اینکه نکنه داغی گونه هام دستاشو بسوزونه

وقتی گفت بعد از تو کسی در زندگی من نمی اید و هیچ وقت هیچ کی پاش و نمی زاره باورم می شد

اعتمادی که من به اون داشتم هیچ کس به کسی نداشت حتی کاووس به پسرش.

نمی خواستم خودم و به اون تحمیل کنم برای همین سریع از جام بلند شدم وگفتم که دیرم شده خانواده نگران می شن .اونم از جاش بلند شد.

وقتی که راه می رفتم اشکامو فرو می خوردم و نمی ذاشتم کسی چیزی بفهمه وقتی که به جایی رسیدیم که باید جدا می شدیم حتی بر نگشتم نگاهش کنم ولی اون نگاهم کرد .

وقتی سنگینیه نگاهش و حس نکردم برگشتم و دیدم که داره می ره خیلی ساده و سنگین من هم به راهم ادامه دادم

همش به خودم می گفتم این بهم چی گفت؟ حالا چی می شه؟ چرا این حرفا رو زد؟و چرا؟

و صد ها سوالی که از خودم پرسیدم و بی جواب موندم

ولی فقط می خواستم اینو بدونه که خیلی دوستش دارم و فقط به خاطر خودش اون و می خوام

هنوز هم منتظرش هستم. 

مکن هرگز فراموشم

عمریست که عمرم همه در کار دعا رفت

وقتی که تو لبخند زنان دور شودی                  من فلسفه ی بهار را فهمیدم

یک دشت شقایق نثار چشمانت                  ای انکه مرا شکسته تر از شقایق    می خواهی!!

مثل شاگردای اول کمی مغرورو نجیبی

دلی که تنگ شود می رسد به ویرانی!

همیشه قصه همین جا تمام می شود

نمی رسیم به ان سطر های پایانی!

حس غریبه ای که هوایش هوای توست

حسی شبیه عشق. شبیه پرنده.ابر

حس سماع در ملکوت هوای توست

پشت عبور ثانیه ها محو می شود

احساس یک غریبه که نا اشنای توست

امروز هر چه دغدغه و شور شاعری است

بگذار عاشقانه بگویم-برای توست

دارد دلم قدم به قدم پیش می رود

بین تمام حادثه ها رد پای توست.

حالا که به تنهایی خود کرده ام اقرار