آنکس که مرا نشاط و مستی داد

آنکس که مرا امید و شادی بود

هر جا که نشست بی تامل گفت:

او یک زن ساده لوح عادی بود.

اولش همه شکل هم هستيم کوچولو و کچل...

حتي صداهامون هم شبيه به همديگه است

با اولين گريه بازي شروع ميشه

هي بزرگ مي شيم بزرگ و بزرگتر اونقدر بزرگ که يادمون ميره يه روز کوچولو بوديم

ديگه هيچ چيزيمون شبيه به هم نيست حتي صداهامون گاهي با هم مي خنديم گاهي به هم!

اينجا ديگه بازي به نيمه رسيده : واسه بردن بازي روي نيمه ي دوم نمي شه خيلي حساب کرد

گاهي بايد براي بردن بازي بين دو نيمه دوباره متولد شد.

می خواستم برم.با خودم کلنجار می رفتم که برم!

گفتم ولی اگه برم...

بازم منتظر موندم .فایده ای نداشت .اون نمی یومد

بازم منتظر موندم

پس کی می خوای بیای؟؟!!

آخر اومد.

و نگران...

شاید نگران...

مطمئنا نگران...

حتما نگران بو د که اومد...

به هرحال اومد...

ازم خواست نرم!

اون می خواست من بمونم

اون ازم خواست باشم و بمونم

حتما دوستم داشت که خواست بمونم...

منم نمی رم

و زندگی می کنم

زندگی که نمی دونم اخرش چیه؟

شاد زندگی می کنم

شاد شاد

اونقد شاد که همه بهم حسودی کنن

سادگی هام و می زارم کنار

تنها می مونم

تنها...

قوی می شم اونقدر قوی که هیچ کس جرائت مبازه با من و نداشته باشه

حتی زندگی...

فراموش می کنم همون طور که فراموش شدم...

زندگی من هیچ یه هیچ بی معنی اونقدر بی معنی که تو یه مجموعه خلاصه می شه

من عاشق این مجموعم

... !

قشنگی قسمت ماست که ما بهم نمی رسیم.

من می رم ولی باز تو بدون همیشه

یاد تو از خاطرمن فراموش نمی شه